 |
In mijn beleving is het grootste probleem van de 21e eeuw (in een moderne 'westerse' samenleving) het feit dat een continue beweging gepropageerd wordt met als doel om 'vooruitgang' na te streven. Het spreekwoord 'stilstand is achteruitgang' spreekt boekdelen. Vooruitgang wordt m.i. vaak te veel afgespiegeld aan het materiele. Emotioneel gezien is het tegendeel waar. Als het gaat om psychische, persoonlijke, immateriele groei, is stilstand (juist, voor mij als ongeleide projectiel) het uitgangspunt om vooruit te gaan. Ik zie vaak mensen keihard naar hun graf rennen zonder besef van tijd, en ze vragen zich op het laatste moment af: Wat heb ik eigenlijk gedaan...
Als je er een wiskundige vergelijking op los zou laten, kun je concluderen dat vooruitgang achteruitgang is. De jeugd ontspoort door niet vervulde emotionele begeleiding van ouderen. In onze genen zit nog gebakken dat ouderen de wijsheid in pacht hebben. Onze ouders zijn het nationaal bruto product van de eerste en tweede wereld oorlog. De armoede en gekte van toen heeft diepe sporen in de genen van de mensheid achtergelaten. Men klampt zich vast aan onzinnigheid. De jeugd komt er achter dat de ouderen het ook niet weten. Die geven het zogenaamde goede voorbeeld met hun moderne koe en hun opgedrongen economische groei, want zij weten nog wat het alternatief was.
Wat overblijft is onzekerheid, eenzaamheid en voeding om de verworven gekte door te geven aan de volgende generatie. Wat een vooruitgang. En wat moet ik mijn kinderen nu vertellen?