 |
Ik werd op aarde neergezet, zover mogelijk onschuldig en zonder kennis. Ik nam de wereld waar zoals het om me heen was. TV beelden van de koude oorlog, een vader op zoek naar zijn eigen waarheid. In elkaar geramd door gekte uit de twee wereldoorlogen.
Waar ik als kind het meest van hield werd dagelijks met de sfeer verkracht. ‘s Nachts gegil en gekrijs in de kamer naast mij. Mijn kussen dempte het geluid en was mijn enige vriend. Later als ik groot en sterk ben zal ik ‘m... Eenzaam en machteloos probeerde ik kennis te vergaren. (Later leerde ik kennis maken met het onbesproken gedeelte van het leven... het bleek liefde te zijn.)
Ik wilde door mijn aanwezigheid de boel controleren. Meer kennis had ik niet. Bedacht op elke minieme verandering van sfeer probeerde ik invloed uit te oefenen van wat ik toen kon geven zonder egoïstische motieven. Want als ik die ander gelukkig kon maken, dan ook mijzelf.
Mijn jeugd werd beheerst door verlammende angst en walging voor agressie en het kind in mij verdween naar de achtergrond. Door reflexen beheerst, zocht ik elke keer weer hetgeen ik kende. Ik voelde me klote en ging de wereld op mijn eigen manier tekenen en schilderen. Ik redde iedereen die het nodig had, behalve mijzelf. Want dat gaf me mijn bestaansrecht. Dat was ik geworden.